Një grua ndan ekskluzivisht për gazetën tonë përvojën e saj: një natë spontane gjatë një udhëtimi që e bëri të ndjehej e gjallë dhe e dëshiruar, por që e la gjithashtu me pyetje dhe dyshime për veten dhe marrëdhënien e saj. Një përvojë që shumë do të kishin konsideruar “gabim”, por që në fakt mund të ketë më shumë të bëjë me kërkimin e vetvetes sesa me tradhti.
Rrëfimi:
Nuk kisha planifikuar që ajo fundjavë të kthehej në aventurën që do ta mbaja mend gjatë.
Isha në një udhëtim pune në bregdet, vetëm, larg rutinës dhe njerëzve që më njihnin si “vajzën serioze”. Hoteli ishte plot, por atmosfera kishte diçka elektrizuese – si një premtim i heshtur se diçka e papritur mund të ndodhte.
E pashë për herë të parë në ashensor. Një buzëqeshje e lehtë, një “pas jush” i thënë me zë të ulët, dhe një parfum që më mbeti në mendje edhe pasi u ndanë katet tona. Nuk e dija emrin e tij, por ndjeva menjëherë atë lloj tensioni që të bën të vetëdijshme për çdo frymëmarrje.
Mbrëmjen tjetër u takuam sërish – rastësi apo fat, nuk e di. Këtë herë në barin e hotelit. Një gotë verë u bë dy, pastaj tre. Biseda rrëshqiti lehtë nga puna te dëshirat, nga ëndrrat te gjërat që zakonisht nuk i them askujt.
Ai më shikonte sikur donte të më lexonte mendimet. Dhe unë, për herë të parë pas shumë kohësh, nuk po përpiqesha të dukesha perfekte. Po qeshja, po flirtoja, po ndihesha e gjallë.
Kur më preku dorën, ishte një prekje e lehtë, por mjaftueshëm sa të më rridhte një drithërimë nëpër trup. Nuk ishte vetëm tërheqje fizike – ishte ndjesia se po bëja diçka për veten time, diçka spontane, jashtë kontrollit të zakonshëm.
Nuk do ta harroj momentin kur vendosa të mos kthehesha menjëherë në dhomën time.
Nuk ishte vetëm një aventurë. Ishte një kujtesë se brenda meje ekziston një grua që dëshiron, që guxon, që nuk ka frikë të ndjejë.
Të nesërmen u ndamë pa premtime, pa numra telefoni. Vetëm një shikim i fundit që thoshte mjaftueshëm.
Dhe ndonjëherë pyes veten – a ishte ai thjesht një i panjohur në një hotel bregdetar, apo momenti kur unë vendosa të mos jem më gjithmonë ajo “vajza e mirë”?
Përgjigja e psikologes:
E dashur “gruaja që po përpiqet të kuptojë veten”,
Së pari, dua të të them diçka të rëndësishme: fakti që po reflekton, që po pyet dhe nuk po e shtyn përvojën nën tapet, tregon pjekuri emocionale – jo dobësi.
Aventura që përshkruan nuk filloi në hotel. Ajo filloi shumë më herët – në momentin kur ti nise të ndiheshe e padukshme brenda roleve të tua. Kur identiteti yt u ngushtua në “ajo që duhet”, duke lënë pak hapësirë për “ajo që dëshiron”.
Shumë njerëz nuk tradhtojnë nga mungesa e dashurisë. Shpesh tradhtojnë nga mungesa e gjallërisë. Nga nevoja për t’u ndier të parë, të dëshiruar, të gjallë. Ajo që përjetove duket më shumë si një zgjim i një pjese të harruar të vetes sesa si një histori thjesht fizike.
Le ta ndajmë në disa shtresa:
1. Faji që ndjen
Faji është sinjal i vlerave të tua. Ai të kujton që ekziston një kontratë emocionale që e merr seriozisht. Por faji nuk duhet të kthehet në vetë-dënim. Ai është informacion, jo dënim.
2. Malli për versionin e guximshëm të vetes
Kjo është pjesa më e rëndësishme. Ti nuk po ndjen mall për atë burrë. Po ndjen mall për mënyrën si u ndjeve me veten. Kjo do të thotë se nevoja është e brendshme, jo e jashtme.
3. Pyetja nëse mungon diçka në marrëdhënien tënde
Ndoshta po. Ndoshta jo. Por shpesh, kur një marrëdhënie bëhet shumë funksionale dhe e qëndrueshme, humbet dimensionin e pasionit, të lojës, të rrezikut emocional. Kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se dashuria ka vdekur – por se ajo ka nevojë për kujdes dhe rishpikje.
A ishte arratisje? Po, pjesërisht.
A ishte krizë? Ndoshta një mikro-krizë identitare.
A ishte sinjal? Me shumë gjasë, po.
Pyetja më e rëndësishme tani nuk është “A bëra gabim?”
Pyetja është: “Çfarë po më mungon në jetën time që dua ta rikthej pa e shkatërruar atë që kam ndërtuar?”
Ti nuk je dy persona. Je një grua që po përpiqet të balancojë përgjegjësinë me dëshirën, stabilitetin me gjallërinë.
Ndoshta hapi i radhës nuk është një tjetër aventurë.
Ndoshta është një bisedë e ndershme – fillimisht me veten, pastaj me partnerin – për atë që të bën të ndihesh e gjallë.
Mos e shiko këtë përvojë si identitetin tënd. Shikoje si një mesazh.
Dhe mesazhet nuk janë për t’u fshehur. Janë për t’u kuptuar.
Me respekt dhe qartësi,
Psikologia 🌿
