Nuk e di nëse jam e çmendur apo thjesht e vonuar për të kuptuar çfarë dua nga jeta. Gjithçka nisi nga diçka krejt e zakonshme – bojleri u prish dhe shtëpia mbeti pa ujë të ngrohtë. Burri im ishte në një udhëtim pune dhe unë telefonova një inxhinier që ma rekomandoi një fqinje.
Ai erdhi me çantën e veglave dhe me një buzëqeshje të qetë. Nuk ishte thjesht mënyra si fliste me siguri për tubat e vjetër apo si i përveshi mëngët për të rregulluar defektin. Ishte mënyra si më pa – sikur më shihte vërtet. Prej kohësh nuk e kisha ndjerë atë ndjesi.
Martesa ime është bërë e heshtur. Ne jetojmë bashkë, por mezi flasim. Ka muaj që ndihem më shumë si shoqe dhome sesa si grua. Kur inxhinieri mbaroi punën, qëndruam në kuzhinë duke pirë kafe. Biseda rrëshqiti nga bojleri tek jeta, tek ëndrrat që kishim lënë pezull. Qesha si dikur. U ndjeva e lehtë.
Nuk ishte planifikuar. Nuk ishte as diçka që e kërkova me vetëdije. Por ndodhi. Një prekje e zgjatur, një moment dobësie, një shpërthim ndjenjash që nuk i kisha përjetuar prej vitesh. Për herë të parë pas shumë kohësh, u ndjeva e dëshiruar.
Që nga ajo ditë, ai më ka telefonuar. Më flet për gjëra të vogla, për projekte, për libra, për të ardhmen. Dhe unë e pres çdo mesazh të tij. Ndërkohë, burri im fle pranë meje si një i huaj
Nuk e di nëse ajo që ndjeva ishte dashuri apo thjesht etja për vëmendje. Por di që po mendoj seriozisht të lë martesën time. Frikësohem se mos po e shkatërroj jetën për një pasion të çastit. Por po aq frikësohem se mos mbetem në një martesë ku zemra ime nuk rreh më.
A jam egoiste që dua më shumë? Apo thjesht po kërkoj të jem e lumtur, edhe nëse kjo do të thotë të filloj nga e para?
