Aktori shqiptar, Çun Lajçi shpreh zhgënjim të madh me politikën dhe sidomos me presidenten Vjosa Osmani.
Ai thotë se e ka përkrahur atë por mendon se ajo është kapur shumë pas pushtetit dhe sillet sikur shteti duhet të jetë nën hijen e saj, përcjell “Bota sot”.
Sipas tij ajo tashmë ka qenë një herë kryetare e parlamentit dhe një herë presidente dhe pyet pse kërkon më shumë pushtet.
Ai e kritikon idenë që pushteti përdoret për ambicie personale dhe jo për shërbim ndaj shtetit dhe e paraqet këtë si shembull të problemit më të madh në politikën shqiptare ku politikanët luftojnë për pushtet dhe jo për shtetin.
Postimi i plotë
Mall i kotë për një atdhe të lodhun
Me vetveten isha e me vetveten mbeta, por ja që as kjo nuk mjaftueka, sepse në këtë vend, sapo shqiptari guxon me thanë nji mendim për nji politikan, menjiherë ia ngjesin bishtin:
— Shihe militantin!
— Shikoje si i futë hundët në politikë për nji asht!
Sikur mendimi të ishte faj.
Sikur fjala të ishte tradhti.
Eh… edhe këto pak mend që i patëm, na i hangri lakmia politike.
Dje shkrova për pushtetin e vogël të njerëzve të vegjël.
Sot jam i dëshpëruem — jo prej atyne që janë të verbuem për pushtet, sepse ata tashma i njohim mirë — por prej njerëzve që nuk e njohin vetveten e mundohen me t’kallxu se kush je ti.
Kjo asht gropa jonë e përhershme:
kurrë nuk u kthjelluam si popull.
Interesi personal u ba vrima e zezë që thithi gjithçka —
që prej ditës kur u krijue Shqipnia.
Dje menduet se edhe unë u zhgënjeva.
Jo.
Unë u zhgënjeva me vetveten,
që nuk pranove me u rreshtue në taborre që e shohin atdheun si shkallë për me hypë në pushtet.
E kam përkrahë Vjosën por ajo kujtofti se s’ka shtet pa qenë hija e saj si bajrak mbi çati!
Ajo harroi se pushteti, kur nuk njeh masë, nuk asht ma shërbim — asht etje.
A s’ishte boll me u ba Kryeparlamentare njëherë?
A s’ishte boll me u ba Presidente njëherë?
Çka deshti tjetër?
T’bahet sulltaneshë tani kur sulltanatit iu dogj çerga?
Binduni se pushteti ndër ne nuk ndërton shtet — po ndërton saraje.
Kjo nuk asht politikë.
Kjo asht një teatër i lodhun
ku aktorët nuk luftojnë për shtetin,
por për rolin kryesor në skenën e pushtetit.
Prandaj ndoshta asht koha me e ftofë pak kryet e me u çlirue prej atdhedashunisë së teprueme, edhe unë, se kot qenka me i dashtë kur ata s’e duen as vetvetën.
Sepse malli për Shqipninë qenka i kotë
kur ajo mbetet në kthetrat e narkodilerëve
e në prehrin e lubive të pushtetit.
Kot edhe nostalgjia për heroizmin e Jasharëve,
kur partitë nuk luftojnë për shtetin — por për pushtetin e kullat e tyne.
E ndoshta tragjedia jonë nuk asht se kemi politikanë të këqij.
Tragjedia jonë asht tjetërkund:
ne jemi mësue me jetue pa shtet,
por nuk dimë me jetue pa pushtetarë.
Prandaj i ndërrojmë sunduesit,
por kurrë nuk e ndërrojmë sundimin.
Dhe ndoshta nji ditë do ta kuptojmë vonë:
Atdheu nuk lodhet nga armiqtë.
Atdheu lodhet nga bijtë që e përdorin si shkallë për pushtet.
Cyrih, 06.03.2026
