Në analet e historisë evropiane, pak romanca kanë ngjallur aq shumë kureshtje, pasion dhe debate sa marrëdhënia mes Napoleon Bonapartit dhe Josephine de Beauharnais. Më 9 mars 1796, një gjeneral i ri dhe ambicioz me origjinë korsikane bashkoi jetën me një nga gratë më magjepsëse të shoqërisë pariziene. Kjo martesë jo vetëm që shënoi një pikë kthese në jetët e tyre personale, por u bë preludi i një perandorie që do të rishkruante hartën e Evropës.
Një takim mes dy botëve të ndryshme
Në kohën e njohjes së tyre, Franca po përjetonte pasojat e trazuara të Revolucionit. Josephine, një e ve 32-vjeçare me dy fëmijë, e kishte parë bashkëshortin e saj të parë (Alexandre de Beauharnais) të ekzekutohej në gijotinë gjatë “Mbretërimit të Terrorit”. Vetë ajo i kishte shpëtuar vdekjes për një fije floku. Ajo ishte një grua e rafinuar, pjesë e elitës së re pariziene, me ndikim dhe lidhje të forta politike.
Nga ana tjetër, Napoleoni ishte 26 vjeç, i vendosur dhe brilant në strategjinë ushtarake, por ende i papërvojë në sallonet e larta aristokratike. Takimi i tyre ishte një shkëndijë e menjëhershme. Për Napoleonin, ajo ishte mishërimi i elegancës dhe sofistikimit francez; për Josephine-n, ai ishte një forcë e pandalshme e natyrës që ofronte siguri në një kohë thellësisht të pasigurt.
Letrat nga fronti dhe ngjitja në fron
Martesa civile, e zhvilluar mbrëmjen e 9 marsit 1796, u bë me nxitim. Vetëm dy ditë më vonë, Bonaparti u largua nga Parisi për të marrë komandën e Ushtrisë së Italisë. Gjatë kësaj fushate, ndërsa fitonte betejë pas beteje, mendja e tij ishte e fiksuar te bashkëshortja. Letrat që ai i dërgonte nga fronti kanë mbetur në histori si disa nga dëshmitë më të zjarrta të dashurisë, duke zbuluar një anë jashtëzakonisht të brishtë dhe të varur emocionalisht të gjeneralit të hekurt.
Me kalimin e viteve dhe rritjen e pushtetit të Napoleonit, marrëdhënia e tyre u vu shpesh në provë nga tradhtitë e ndërsjella dhe presionet politike. Megjithatë, lidhja mes tyre mbeti e pathyeshme deri në kulmin e lavdisë. Në vitin 1804, kur Napoleoni u kurorëzua Perandor i Francezëve në Katedralen e Notre Dame-it, ai bëri një gjest të paprecedentë: pasi mori kurorën, ai e vendosi atë vetë mbi kokën e Josephine-s, duke e shpallur zyrtarisht Perandoreshë.
Divorci shtetëror dhe ironia e historisë
Pavarësisht dashurisë dhe rrugëtimit të tyre të përbashkët, Perandoria kërkonte dëshpërimisht një trashëgimtar të gjakut, të cilin Josephine nuk mund t’ia ofronte. Në vitin 1810, i shtyrë nga arsyet e ftohta të shtetit, Napoleoni mori vendimin e dhimbshëm për të anuluar martesën e tyre, për t’u lidhur më pas me Arkidukeshën Marie Louise të Austrisë.
Edhe pas divorcit, ai këmbënguli që Josephine të ruante titullin e Perandoreshës dhe vazhdoi ta vizitonte e t’i shkruante deri në vdekjen e saj të papritur në vitin 1814. Lidhja e tyre ishte aq e thellë, saqë thuhet se fjalët e fundit të Napoleonit në shtratin e vdekjes në ishullin e largët të Shën Helenës ishin: “Franca, ushtria, kreu i ushtrisë, Josephine.”
Sot, kjo martesë kujtohet si një epikë ku ndjenjat njerëzore u përplasën me ambicien absolute. Ironikisht, ndërsa linja e drejtpërdrejtë e gjakut të Napoleonit u shua me kalimin e kohës, janë pikërisht pasardhësit e Josephine-s ata që sot ulen në disa nga fronet mbretërore të Evropës, duke e lënë të gjallë trashëgiminë e saj gjenetike në historinë moderne.
Skeda e Historisë:
Data e martesës- 9 Mars 1796.
Moshat në momentin e kurorëzimit- Napoleoni 26 vjeç, Josephine 32 vjeç.
Titujt supremë- Perandor dhe Perandoreshë e Francezëve (1804).
Viti i ndarjes- 1810 (anulim për mungesë të një trashëgimtari).
