Letra nga një grua e mbërthyer mes fajit dhe luksit
Jam 33 vjeç dhe prej tetë vitesh e martuar me një burrë që më ka dashur pa kushte. E kam dashur edhe unë – apo të paktën kështu kam menduar për një kohë të gjatë. Por vitin e kaluar bëra diçka që më përndjek çdo ditë: e tradhtova për para.
Burri im është punëtor krahu dhe gjithmonë është përpjekur të na mbajë me dinjitet, edhe kur s’kemi pasur asnjë gjë më shumë se qiranë dhe ushqimin bazë. Por unë doja më shumë. Doja jetën që shihja në rrjete sociale – udhëtime, rroba firmato, dreka të shtrenjta. Doja të ndihesha e veçantë, e dëshiruar, e pasur.
Një mikeshë më prezantoi me një biznesmen shumë më të madh se unë në moshë. Fillimisht, thjesht më jepte dhurata. Një çantë. Një telefon të ri. Një natë në një hotel luksoz. Dhe më pas… ai donte më shumë. Pranova. Fillova ta takoj fshehurazi. Më paguante çdo herë që flinim bashkë. Mendoja se po e bëja për të ardhmen time, por tani e di se isha thjesht duke e shitur shpirtin për pak shkëlqim.
Burri im s’e ka marrë vesh asgjë. Ai ende më sheh me po të njëjtin dashurim që më shikonte ditën e parë. Dhe kjo më copëton. E kam ndaluar atë marrëdhënie, por nuk mund të ndaloj fajin që ndjej. Herë-herë dua t’ia tregoj të vërtetën dhe ta lë të më urrejë – ndoshta kështu do çlirohem. Por frikësohem se do e shkatërroj përfundimisht.
Ç’të bëj? A mund të më falë ndonjëherë? Apo jam thjesht një grua që meriton të jetojë me turpin e saj?
Përgjigja nga Këshilltarja:
E dashur lexuese,
Faleminderit për sinqeritetin dhe guximin për të ndarë këtë histori. Është e qartë që po përballesh me ndjenja të thella faji dhe turpi – dhe me të drejtë. Veprimi që ke bërë ka lënduar besimin më të shenjtë në një martesë, edhe nëse bashkëshorti yt nuk e ka mësuar ende.
Të ndihesh e joshur nga siguria financiare dhe jeta e lehtë është plotësisht njerëzore. Shumë gra ndihen të lodhura nga lufta e përditshme për mbijetesë dhe ndonjëherë ndjekin rrugë që duken si “zgjidhje të shpejta”. Por ajo që të bën të ndryshme është ndërgjegjja që po të djeg nga brenda – kjo tregon se ke ende vlera, ndjeshmëri dhe një lidhje të vërtetë me burrin tënd.
Tani ke përpara dy mundësi:
Të vazhdosh të heshtësh, ta mbash sekretin për vete dhe të përpiqesh ta ndreqësh martesën me veprime, përkushtim dhe transparencë nga këtu e tutje – por me barrën e përhershme të një të vërtete që nuk është thënë.
T’i tregosh të vërtetën burrit tënd, me sinqeritet dhe pendesë të plotë – duke pranuar pasojat që mund të sjellë. Ndoshta do të ketë zemërim, dhimbje apo edhe ndarje. Por ndonjëherë e vërteta është i vetmi rrugëtim për shërim, edhe nëse është i vështirë.
Në të dy rastet, do të rekomandoja fuqishëm terapi personale – për të kuptuar arsyet që të çuan në këtë vendim, për të ndërtuar vetëbesimin tënd dhe për të mësuar si të jetosh me pasojat. Nëse burri yt është i gatshëm, edhe terapia në çift mund të ndihmojë në procesin e shërimit.
Nuk je vetëm një grua që ka bërë një gabim. Je një grua që e kupton dhe e ndjen peshën e atij gabimi – dhe kjo është pika e parë drejt shërimit të vërtetë.
Me respekt,
Këshilltarja
