Shkencëtarët mund të kenë zbuluar një mënyrë për të rigjallëruar qelizat që ndihmojnë në riparimin e muskujve, duke i mbajtur ata më të fortë edhe në moshë të thyer. Zbulimi vjen nga një studim i kryer te minjtë dhe, nëse konfirmohet edhe te njerëzit, mund të hapë rrugën për trajtime të reja kundër humbjes së masës muskulore.
Eksperti i fiziologjisë së muskujve, Matthew Krause nga Universiteti i Windsor-it në Kanada, i cili nuk mori pjesë në studim, i quajti rezultatet “shumë emocionuese” dhe tha se ato mund të kenë rëndësi të madhe klinike në të ardhmen.
Me kalimin e viteve, si edhe gjatë sëmundjeve kronike, trupi humbet gradualisht masë dhe forcë muskulore. Për të kuptuar se si mund të parandalohet ky proces, studiuesit u përqendruan te të ashtuquajturat “qeliza satelitore”, qeliza staminale që ndodhen pranë fibrave muskulore dhe janë përgjegjëse për riparimin e tyre.
Kur muskujt dëmtohen gjatë aktivitetit fizik, çlirohet një proteinë e quajtur faktori i rritjes së hepatociteve (HGF), e cila aktivizon këto qeliza. Por me kalimin e moshës, një përbërës kimik i quajtur peroksinitrit ndryshon strukturën e HGF-së përmes një procesi të njohur si nitrim, duke e bërë atë më pak efektive. Si pasojë, qelizat satelitore nuk aktivizohen siç duhet dhe muskujt humbasin aftësinë për t’u rigjeneruar.
Në studimin e ri, të botuar në revistën Scientific Reports, shkencëtarët testuan dy substanca që mund të parandalojnë këtë dëmtim kimik. Në eksperimentet laboratorike, të dyja ulën ndjeshëm nivelin e nitrimit të HGF-së dhe ruajtën aftësinë e saj për të aktivizuar qelizat satelitore.
Njëra prej tyre, e quajtur trisulfid acidi lipoid (LASSS), dha rezultate edhe më të mira. Përveçse pengoi nitrimin, ajo rriti edhe aftësinë e proteinës për t’u lidhur me receptorët e qelizave satelitore.
Më pas, studiuesit ua dhanë LASSS minjve përmes ujit të pijshëm. Edhe pse kafshët ishin të reja, muskujt e tyre u dobësuan për shkak të mungesës së përdorimit për disa ditë. Minjtë që morën LASSS kishin dukshëm më pak dëmtime të proteinës HGF sesa ata që nuk e morën.
Sipas Krauses, është shumë premtuese që substanca funksionoi kur u mor nga goja. Megjithatë, ai theksoi se studiuesit nuk matën drejtpërdrejt nëse muskujt humbën më pak masë dhe as nuk e testuan substancën te minjtë e moshuar.
Shkencëtarët besojnë se LASSS mund të studiohet edhe për sëmundje të tjera që shkaktojnë humbje të rëndë të muskujve, si kanceri. Për më tepër, nitrimi i proteinave lidhet edhe me sëmundje të tjera të lidhura me plakjen, përfshirë Alzheimerin.
Megjithëse nevojiten studime të tjera për të konfirmuar sigurinë dhe efektivitetin e LASSS te kafshët e moshuara dhe më pas te njerëzit, studiuesit janë optimistë se kjo qasje mund të ndihmojë në luftimin e një sërë sëmundjesh që lidhen me plakjen. / Live Science – Syri.net
