Artistja dhe këngëtarja Bleona Qereti, në një rrëfim të fundit në A Shoë në SYRI TV me Adi Krastën, ka zbuluar filozofinë e saj unike për karrierën dhe jetën, duke e krahasuar veten me një ‘mace që ka nëntë jetë’.
Për të, ky imazh simbolizon aftësinë për t’u rishpikur vazhdimisht dhe për të mbijetuar në një industri dinamike, pa humbur kurrë thelbin e saj.
“Macja ka nëntë jetë, nuk vdes kurrë, vazhdon riinventohet,” shprehet Qereti, duke shtuar se ashtu si macja që kapet me thonj në majë të murit, edhe ajo ka qëndruar fort përballë sfidave. Kjo këmbëngulje, sipas saj, nuk buron nga një transformim rrënjësor i karakterit, por nga ekspozimi në rrethana dhe ambiente të ndryshme që e kanë formësuar.
Duke u kthyer pas në kohë, artistja kujton fillimet e saj në “Shtëpinë e Pionierit” në Korçë, një mundësi që, siç pranon, nuk do të ishte e mundur pa mbështetjen e palëkundur të familjes. Babai i saj, në atë kohë nënkryetar dege, ka luajtur një rol kyç jo vetëm në ofrimin e mundësive, por edhe në krijimin e një mburoje mbrojtëse.
“Ngado që ta kthesh jetën time, prindërit e mi janë dy shtyllat e krijimit të personit tim,” thekson ajo. Ajo ndan një këshillë të vyer nga i ati: “Unë nuk jam për të të ruajtur, unë jam për të të mbrojtur.” Kjo filozofi i dha asaj një liri të brendshme, e cila, sipas këngëtares, është themeli i disiplinës personale. “Liria maksimale është kur i bindesh rregullave dhe disiplinës që ke vendosur për veten tënde,” shpjegon ajo, duke shtuar se validimi që ka marrë nga figura e babait e ka bërë të mos kërkojë kurrë miratimin e askujt tjetër.
Vendimi për t’u larguar drejt Shteteve të Bashkuara nuk ishte një arrati, por një domosdoshmëri artistike. Pasi kishte arritur kulmin në tregun shqiptar, Qereti ndjeu se “fenomeni i përsëritjes është vdekja e çdo artisti.” Ajo nuk donte të jetonte me pengun se nuk e provoi kurrë të sfidonte veten në një arenë më të madhe.
“Në Los Anxhelos, tregu është aq i madh sa mund të ngjitesh pafund, të riinventohesh dhe të rishpikësh veten,” pohon ajo, duke e parë Amerikën si hapësirën ku mund të shmangte rënien apo monotoninë që e priste në Shqipëri. Për Bleona Qeretin, suksesi nuk matet me kohën, por me konsistencën dhe aftësinë për të mbetur gjithmonë relevante, ashtu si një mace që bie gjithmonë në këmbë.
