Në fundjavë u ulëm në një kafe-restorant i modës së vjetër. Gurë kudo, dyer të rënda prej druri që kur mbyllen mendon se vulosin një shekull dhe në hyrje kunguj të varur për dekor. Gjyshi del me mustaqet krenare, një nga ata që e kupton se nuk pyet, vendos. Na shikon nga koka tek këmbët, sikur po na peshonte nëse meritonim të hanim dhe thotë… “Uluni, nuk kam menu. Nuk kam zgjedhje. Nuk mund t’ju sjell çfarë të doni, por do ta shijoni.”
Ne pamë njëra-tjetrën. Një sekondë siklet, “Ku jemi tani?” dhe pastaj thjesht u ulëm. Sepse kur një pronar taverne me mustaqe të tilla të flet, nuk ngrihesh. Dorëzohesh.
Dhe e di çfarë? Ne e shijuam. A e dini pse e shijuam? Jo sepse ushqimi ishte i vlerësuar me 5 yje, por sepse nuk kishte kontroll. Nuk kishte krahasim. Nuk kishte pritje. Kishte vetëm uri, pritje dhe besimin që sjell, do ta hamë. Dhe kështu trupi u relaksua. Dhe kur trupi relaksohet, pothuajse gjithmonë, përvoja bëhet më e përmbushur. Kështu funksionojnë marrëdhëniet. Ose diçka e tillë. Jo ato që “duhet” të funksionojnë. Ato që janë të gjalla. Në terapi shohim vazhdimisht se marrëdhëniet dështojnë jo sepse nuk ka dashuri, por sepse kushtet, oraret, rolet dhe skenarët futen shumë herët. Mendja përpiqet të mbrohet nga dhimbja dhe thotë: “Pas tre muajsh do ta di se çfarë jemi”. “Pas gjashtë muajsh do të shoh nëse është serioze”.
Por kjo nuk është siguri. Është ankth, është presion. E vërteta është më e pakëndshme…, asnjë marrëdhënie nuk piqet me orare të kota. Ajo piqet kur dy njerëz mund të qëndrojnë të pranishëm pa kërkuar që personi tjetër të qetësojë traumën e tyre. Kur ata nuk e përdorin marrëdhënien për të mbyllur plagët e vjetra, por për t’i parë ato me më pak frikë.
Kur kërkojmë menu dhe orare, zakonisht nuk jemi të uritur për një marrëdhënie. Jemi të uritur për kontroll. Dhe kontrolli vret spontanitetin, dëshirën, afërsinë fizike. Ai krijon pritje dhe pastaj në mënyrë të pashmangshme frustrime. Sepse jeta nuk i bindet kontratave emocionale. Marrëdhëniet që zgjasin janë ato që lejojnë “Nuk e di ende!”. Që akomodojnë ambivalentin, të ngadaltën, të paqartën. Që nuk nxitohen të emërtohen para se të kenë kohë të përjetohen. Që e lënë personin tjetër të zbulojë veten, jo ta provojë atë…
