Që nga vendimi për nxjerrjen e dekretit për shpërndarjen e Kuvendit, përkundër që ky dekret nuk pati baza ligjore, emri i presidentes Vjosa Osmani u lakua për ‘përplasje’ me kryeministrin Albin Kurti, formim të partisë së re, por edhe rikthim në partinë e vjetër (LDK).
Visar Azemi nga Lidhja Demokratike e Kosovës, i është përgjigjur raportimeve se presidentja Vjosa Osmani do të jetë bartëse e listës së LDK-së, në qoftë se vendi shkon në zgjedhje.
Në një konferencë për media, Azemi ka thënë se nuk ka qëndrim mbi këtë çështje.
“Lidhja Demokratike e Kosovës është e gjithë qytetarëve, andaj kushdo që do të jetë pjesë e Lidhjes Demokratike të Kosovës, e kanë derën hapur”, u shpreh ai para mediave.
Megjithatë, ai shtoi se LDK nuk e ka diskutuar çështjen e Osmanit si bartëse të listës së partisë.
Rreth rikthimit të Vjosa Osmanit në LDK, a mund të ngritet LDK-ja dhe si do të reagonin ish- bashkëpartiakët e saj ‘kundërshtar’, ka folur analisti politik, Lirim Gashi, i cili thotë se Lidhja Demokratike e Kosovës nuk ka ndryshuar.
Sipas tij, LDK ka ndryshuar vetëm maskën dhe në këtë rast Vjosa Osmani nuk është thjesht një figurë politike, por ajo është një përjashtim.
“Mos u mashtroni nga zërat e mjegullt të mediave hibride. Ato nuk e raportojnë realitetin – ato e deformojnë atë, si një pasqyrë e thyer që nuk e reflekton fytyrën, por frikën. Sepse e vërteta është më e thjeshtë dhe më brutale: nuk ka fuqi në këtë vend që mund t’i bindë hakmarrësit si Avdullah Hoti dhe Hykmete Bajrami ta votojnë Vjosa Osmanin. Jo për arsye programore. Jo për ide. Por për diçka më të thellë: për instinkt politik. Për mbijetesë brenda një strukture që nuk fal dhe nuk harron. Lidhja Demokratike e Kosovës nuk ka ndryshuar. Ajo vetëm e ka ndryshuar maskën.
Në vend të brutalitetit të hapur, ajo tani e përdor elegancën e mashtrimit.
Në vend të refuzimit të drejtpërdrejtë, ajo e përdor përqafimin e rremë.
Por thelbi mbetet i njëjtë: një organizëm që ushqehet me status quo dhe që e sheh çdo reformë si sëmundje. Dhe pikërisht këtu qëndron tragjedia. Vjosa Osmani nuk është thjesht një figurë politike; ajo është një përjashtim. Një ndërgjegje që ka guxuar të dalë kundër mekanizmit.
Por mekanizmat e kalbur nuk reformohen nga brenda – ato e neutralizojnë çdo përpjekje për reformë. Si një trup që e refuzon organin e huaj. Çfarë do të ndodhte nëse ajo kthehet?
Jo, nuk do të ishte një triumf. Do të ishte një dorëzim i heshtur. Një kompromis që fillon si taktikë dhe përfundon si kapitullim”, thotë Gashi.
Sipas Gashit, në momentin që rikthehet Osmani në LDK ajo nuk hyn më si ndryshim, por si justifikim për mungesën e ndryshimit.
Problemi sipas Gashit nëse Osmani kthehet në LDK, atëherë do të jetë vetëvrasje politike.
“Sepse në momentin që ajo rikthehet, ajo nuk hyn më si ndryshim – ajo hyn si justifikim për mungesën e ndryshimit. Dhe aty fillon transformimi i vërtetë negativ: jo i partisë, por i individit.
Historia e Isa Mustafës si “kryetar nderi” nuk është një detaj ceremonial. Është një kujtesë e gjallë se e kaluara nuk ka vdekur – ajo vetëm ka ndërruar formë. Dhe një strukturë që i mban ende hijet e saj si dekor, nuk kërkon dritë – kërkon vazhdimësi. Në këtë skenë, kthimi i Osmanit do të ishte një paradoks i dhimbshëm : një përpjekje për ta shpëtuar një trup që nuk dëshiron të shërohet. Sepse problemi nuk është nëse ajo mund ta ndryshojë LDK-në. Problemi është nëse LDK-ja do ta lejojë atë të mbetet ajo që është. Dhe përgjigjja është e qartë, pothuajse tragjikisht e qartë. Në politikë, si në jetën e përditshme, ka momente kur kthimi nuk është rikthim – por humbje. Humbje e vetes, humbje e kuptimit, humbje e asaj që dikur të bënte të ndryshëm. Prandaj, kthimi i Vjosa Osmanit në Lidhjen Demokratike të Kosovës nuk do të ishte një akt politik.
Do të ishte një vetëvrasje politike. Por historia politike nuk është statike. Ka rrethana kur edhe rikthimet më të pamundura bëhen jo vetëm të arsyeshme, por edhe të domosdoshme”, shprehet analisti.
Ai përmend pikat që kur do të kishte kuptim të vërtetë kthimi i saj në LDK.
“Ja kur një kthim i tillë do të kishte kuptim të vërtetë: 1. Kur LDK do të kalonte në katharsis të vërtetë politik! Jo një reformë kozmetike, jo një ndërrim fjalori – por një spastrim të thellë moral dhe strukturor. Një moment kur figurat si Avdullah Hoti dhe Hykmete Bajrami nuk do të ishin më gardianë të status quo-së, por kur do të bëheshin pjesë e një reflektimi të sinqertë – gjë që nuk do të ndodh kurrë. Vetëm atëherë kthimi nuk do të ishte nënshtrim, por rikthim në një shtëpi të rindërtuar. 2. Kur partia do t’i pranonte publikisht gabimet ndaj Vjosës! Politika pa pendesë është vetëm arrogancë e institucionalizuar. Nëse LDK nuk e pranon se ka gabuar me trajtimin e Osmanit, çdo rikthim do të ishte i pabarabartë – një marrëdhënie ku njëra palë fal, ndërsa tjetra harron. Kthimi ka kuptim vetëm kur drejtësia morale i paraprin interesit politik. 3. Kur asaj do t’i garantohej fuqi reale për ndryshim! Jo poste simbolike. Jo dekor institucional. Por kompetenca të qarta për reformim të thellë: në strukturë, në lista, në vendimmarrje. Nëse Vjosa Osmani do të hynte në LDK pa këtë fuqi, ajo nuk do të ishte aktore – por alibi”, thekson Gashi.
Kur elektorati do të kërkonte ndryshim, jo rikthim, kur konteksti kombëtar do të kërkonte një unitet të ri, janë edhe pika tjera që sipas Gashit do të kishte kuptim rikthimi i Osmanit në LDK.
“4. Kur elektorati do të kërkonte ndryshim, jo rikthim; Nëse baza e LDK-së mbetet nostalgjike për të kaluarën, atëherë çdo reformator është i dënuar të dështojë. Por nëse elektorati transformohet, atëherë edhe partia detyrohet ta ndjekë. Pra, kthimi ka kuptim vetëm kur nuk është projekt i elitave, por kërkesë e shoqërisë. 5. Kur konteksti kombëtar do ta kërkonte një unitet të ri; Në momente krizash të thella shtetërore, historikisht janë bërë edhe bashkime të pamundura.
Nëse Kosova do të përballej me një sfidë ekzistenciale ku ndarjet e brendshme do të duheshin tejkaluar, atëherë një rikthim i Osmanit mund të lexohej si akt përgjegjësie shtetërore, jo si kompromis personal”, shton analisti.
Në fund, Gashi thotë se kthimi ka kuptim vetëm nëse ndryshon sistemi, jo nëse nënshtrohet individi.
“Përfundimi të cilit nuk mund t’i shmangemi dot; Në të gjitha rastet e mësipërme, një gjë mbetet konstante: kthimi ka kuptim vetëm nëse ndryshon sistemi – jo nëse nënshtrohet individi.
Sepse nëse struktura mbetet e njëjtë, atëherë edhe figura më e fortë shndërrohet në simbol të dobësisë së sistemit që e përthith. Dhe atëherë, kthimi nuk është më akt politik. Është një tragjedi e vetëdijshme”, përfundon analisti.
