Instinktet prindërore nuk zhduken kurrë, edhe kur fëmijët janë rritur dhe jetojnë të pavarur. Ndjenja e kujdesit dhe lidhjes mbetet e fortë, por shpesh prindërit vënë re ndryshime të vogla në sjelljen e fëmijëve të tyre të rritur – më pak kontakt, tërheqje, luhatje humori apo shenja lodhjeje. Sipas “Psychology Today”, këto mund të jenë sinjale që ata po përballen me një luftë të brendshme emocionale.
Ekspertët theksojnë disa shenja kryesore që kërkojnë vëmendje. Një prej tyre është tërheqja nga komunikimi – kur fëmija shmang telefonatat apo takimet familjare. Kjo nuk është domosdoshmërisht shenjë zemërimi, por një mënyrë për t’u mbrojtur nga biseda të vështira. Specialistët sugjerojnë që prindërit të tregojnë mirëkuptim dhe t’i ftojnë me butësi në komunikim, duke thënë, për shembull: “Më mungon, jam këtu nëse do të flasim.”
Një tjetër sinjal janë luhatjet e zgjatura të humorit, që mund të tregojnë stres, ankth apo depresion. Edhe nëse fëmija duket se ia del në punë apo në jetën e përditshme, barra emocionale shpesh shfaqet në sjellje. Një qasje e kujdesshme, pa gjykim, mund të ndihmojë në hapjen e dialogut.
Vështirësitë financiare janë një tjetër tregues. Ndërrimi i shpeshtë i punës apo mungesa e motivimit mund të lidhen me presionin ekonomik. Ekspertët këshillojnë që prindërit të ofrojnë ndihmë me partneritet, jo me kritikë.
Po ashtu, neglizhimi i vetes – mungesa e kujdesit për higjienën apo ushqimin – shpesh tregon lodhje emocionale. Prindërit duhet të tregojnë kujdes dhe dashuri, duke ofruar praninë e tyre me gjeste të vogla: një shëtitje, një vakt së bashku, një bisedë e ngrohtë.
Një tjetër shenjë alarmi është autokritika e tepruar. Kur fëmija i rritur flet keq për veten, është e rëndësishme të mos e kundërshtoni, por ta mbështesni me fjalë inkurajuese dhe t’i kujtoni aftësitë që zotëron.
Psikologët nënvizojnë se prindërit nuk janë aty për të “rregulluar” gjithçka, por për të dëgjuar dhe mbështetur. Ndonjëherë, një fjali e thjeshtë mund të ketë efekt shërues:
“Jam këtu, sa herë që të duash të flasësh.”
