Në historinë e Perandorisë Bizantine, kanë ndodhur disa ngjarje tragjike që lidhen me perandorët e humbur, të cilët, pas humbjeve të mëdha, shpesh herë zgjedhin të tërhiqen me mënyra të ndryshme vetëm për të shpëtuar jetën. Një nga historitë më të njohura është ajo e perandorit Romanos IV Diogjeni, i cili pasi humbi një betejë të rëndësishme, nuk u largua vetëm nga froni, por edhe nga çdo lavdi e dikurshme. Pas një disfatës politike ai vendosi që të mbyllet në një manastir dhe të marrë rolin e murgut.
Romanos IV Diogjeni e mori pushtetin me ambicie të mëdha dhe synime për të forcua pozitat e perandorisë në një periudhë që ishte e mbushur me sulme të vazhdueshme dhe trazira të brendshme. Ai tentoi të rimëkëmbte fuqinë ushtarake bizantine dhe të përballonte kërcënimet nga popuj të tjerë, si Selxhukët në kufijtë lindor. Megjithatë, ndodhi një dështim i madh në betejën e Manzikertit në vitin 1071, ku ushtria bizantine u mund rëndë nga forcat selxhuke.
Përndjekja e humbjes ishte e ashpër: Romanos IV Diogjeni u kap dhe, si pasojë e dështimit, u verbua nga rivali i tij, sultani Selxhuk, Alp Arslani.
Pas disfatës, Romanos IV Diogjeni nuk kishte më asnjë mundësi për t’u kthyer në fron dhe të vazhdonte mbretërimin e tij. I turpëruar dhe i ndëshkuar, ai u detyrua të shpëtonte duke u tërhequr nga jeta e pushtetit dhe duke kërkuar strehim në një manastir të largët. Në këtë periudhë, ai ndryshoi rrënjësisht jetën e tij dhe u bë murg. Romanos kaloi pjesën tjetër të jetës së tij në izolim, duke jetuar vetëm me përkushtim ndaj besimit, larg nga lavdia dhe pushteti që kishte dikur.
Historia e Romanos IV Diogjenit është një dëshmi se si mund të ndryshojnë fatet e njerëzve edhe atyre që kanë pushtet absolut. Pavarësisht se ishte një perandor që dikur sundonte me dorë të hekurt, ai e pa veten të detyruar të largohej nga çdo lloj lavdie dhe të kërkonte paqe shpirtërore në një manastir.
