Njeriu është shtëpia e vet, prandaj hap dritaret për të rinovuar ajrin, që të largohet era e ndenjur dhe toksike dhe të hyjë flladi që mban erë shprese dhe iluzionesh të parfumuara. Njeriu është shtëpia e vet, është streha e tij e çmuar, prandaj ndonjëherë nuk është i disponueshëm për askënd, sepse kërkon mbrojtjen e intimitetit: qoshet e veta private për t’u dëgjuar, për t’u kujdesur, për t’u shëruar…
Po të ishte vërtet brendësia e secilit një shtëpi, shumë prej nesh do ta kishin atë trishtueshëm të lënë pas dore. Madje, do të kishte nga ata që do të kishin një fasadë bukur të zbukuruar, me çati të stolisura me ngjyra, oxhaqe tërheqëse, kangjella të sofistikuara dhe dritare të mëdha me perde elegante.
Megjithatë, nëse do të hynim në brendësinë e këtyre pallateve kaq imponuese, në shumë prej tyre do të zbuloheshin mure të rrënuara, shtylla të dobëta, sallone të vetmuara, dhoma bosh që mbajnë erë trishtimi dhe shumë qoshe të errëta, aty ku kurrë nuk ka hyrë drita e diellit. Në të vërtetë, po të ishte secili një shtëpi, do të kishte detyrimin e domosdoshëm ta mirëmbante, ta kthente shtëpinë e vet në një hapësirë të pasur, komode, të lirë nga hijet, nga dhomat e mbyllura dhe nga çarjet e lëna pas dore për një kohë të gjatë.
Secili është shtëpia e vet; secili është streha e vet dhe ajo strukturë e jashtëzakonshme që është gjithmonë në rritje të vazhdueshme. Duhet mësuar të kujdeset për këtë hapësirë magjike që as nuk shitet e as nuk huazohet, por mbrohet. Streha që kërkohet jashtë ndodhet brenda vetes. George Bernard Shaw thoshte se jeta nuk ka të bëjë me gjetjen e vetvetes, por me krijimin e vetvetes. Kështu, ai që zgjedh të nisë një udhëtim kërkimi për të gjetur një qëllim, për të njohur kufijtë dhe për të zbuluar thelbin e personalitetit të vet, gabon në qasje. Sepse gjithçka që dëshiron të dijë nuk ndodhet jashtë, por në atë skenë të brendshme që jep fryte të mrekullueshme kur kujdeset për të.
Ekziston gjithashtu një fakt i pamohueshëm që shumëkush e ka vënë re, sidomos gjatë adoleshencës, kur jetohet me dyer të hapura nga jashtë, i përqendruar te ajo që sjell jeta, te ajo që ndodh përreth me zhurmën, shijet, tingujt dhe dallgëzimin e saj. Kur jetohet i shkëputur nga zemra, nga ai fener i brendshëm ku shkëlqejnë vlerat dhe identiteti personal, lind gjithmonë ndjesia se “diçka mungon”. Se ajo që ndodhet brenda shtëpisë së vet është një zbrazëti e padurueshme dhe se duhet mbushur me pothuajse çdo gjë. Kështu, pa u vënë re, lihet të hyjë në shtëpinë e vet të qenies kushdo që vjen i pari; i jepen çelësat e derës së hyrjes, i ofrohet divani i sallonit dhe madje edhe çelësi privat i dollapëve dhe i papafingove. Kjo bëhet me një pafajësi naive, pa e ditur se ka hajdutë që i marrin të gjitha, endacakë pa mëshirë që shkatërrojnë gjithçka: vetëvlerësimin, forcat, virtytet, ëndrrat dhe iluzionet…
T’i kushtosh vëmendje vetes, ta dëgjosh dhe ta ndërtosh veten nuk është një akt egoizmi. Të kesh një shtëpi me sallone të gjera plot libra ku ruhen dije të pafundme nuk është egoizëm. Të kesh një shtëpi pa dyer të mbyllura, pa çarje e pa qoshe të banuara nga hije dhe errësira nuk është vanitet. Të shijosh një kopsht ku shtrihen lule të mrekullueshme, shkurre të bukura dhe pemë me rrënjë të forta nuk është diçka sipërfaqësore. Sepse arritja e secilës prej këtyre gjërave kërkon kohë, vullnet dhe një vetëkujdes të hollë.
Shoqëria shpesh e kushtëzon njeriun të besojë se dashuria për veten është egoizëm. Megjithatë, më pas njeriu detyrohet pothuajse të lexojë libra vetëndihme për të zbuluar se kjo premisë nuk është e vërtetë; se mbyllja e dyerve të shtëpisë së vet ndaj asaj që nuk pëlqehet ose nuk dëshirohet nuk është narcisizëm. Është guxim, është bashkim i dashurisë për veten me ndershmërinë, është forcim i një angazhimi me veten për të garantuar vetëvlerësimin dhe mirëqenien në një botë të mësuar të formësojë njerëz të frustrar, njerëz që nuk dinë si të jenë të lumtur.
Siç e tha dikur Albert Ellis, shoqëria shpesh i mëson njerëzit të dëmtojnë veten. Prandaj duhet lënë mënjanë gjithçka që është bërë të besohet deri tani, për të mësuar të mendohet dhe të ndihet ndryshe, për të kujtuar se ekziston një qenie e brishtë dhe e pambrojtur që ka nevojë për vëmendje, kujdes dhe vlerësim: vetja. Prandaj le të bëhet ai udhëtim kthimi drejt shtëpisë së vet për të pastruar jashtë besimet kufizuese, për të zgjeruar sallat e shpresës, për të hapur perdet e konflikteve të brendshme, për të pastruar tubacionet e plagëve emocionale. Le të mbillen në kopshte fara iluzionesh dhe të ruhen në xhepin e vet çelësat e shtëpisë, sepse janë pikërisht ata, dhe vetëm ata, që në fund të fundit do të hapin të gjitha dyert e lumturisë.
