Të qenit prind është e vështirë dhe kjo nuk është thjesht një frazë e konsumuar, por një realitet i përditshëm. Edhe prindërit më të duruar lodhen, mërziten, humbasin kontrollin. Por ka disa fjali që, sado të thëna në nerva e sipër, nuk ndërtojnë, përkundrazi, dëmtojnë vetëbesimin dhe botën emocionale të fëmijës.
Ja cilat janë disa nga fjalitë që prindërit e vetëdijshëm përpiqen t’i shmangin:
1. “Mos qaj”
Kur një fëmijë qan, do të thotë që po përjeton diçka reale për të. Edhe nëse arsyeja të duket e vogël apo e pakuptimtë, për të nuk është. T’i thuash “mos qaj” i dërgon mesazhin se emocionet e tij nuk janë të pranueshme. Fëmijët që rriten duke u lejuar të shprehin ndjenjat, mësojnë më mirë si t’i menaxhojnë ato në të ardhmen.
2. “Lëre, po e bëj vetë”
Është e vështirë të shohësh një fëmijë që përpiqet të bëjë diçka dhe nuk ia del, sidomos kur je me nxitim. Por kjo fjali i heq fëmijës mundësinë për të mësuar, gabuar dhe fituar besim te vetja. Një alternativë shumë më e shëndetshme është: “Do ndihmë?” ose “Ta tregoj një mënyrë më të lehtë?”
3. “Nuk të dua kur bën kështu”
Edhe në momentet më të vështira, fëmija nuk duhet të ndiejë kurrë se dashuria është me kushte. Mund të mos të të pëlqejë sjellja e tij, por jo fëmija vetë. Kritikimi i veprimit pa cenuar personin është thelbësor për të ndërtuar siguri emocionale.
4. “S’ke pse mërzitesh”
Kjo fjali zhvlerëson përjetimin e fëmijës. Kush vendos se çfarë është arsye “e mjaftueshme” për t’u mërzitur? Për fëmijët, humbja e një lodre apo një lodhje e vogël mund të jetë shumë e madhe. Prindërit që flasin hapur për emocionet ndihmojnë fëmijët të zhvillojnë inteligjencë emocionale.
5. “Vetëm bebet sillen kështu”
Krahasimi dhe përçmimi nuk qetëson asnjë situatë. Përkundrazi, i mëson fëmijës se shprehja e emocioneve është turp. Kjo fjali mund të duket e pafajshme, por lë gjurmë në mënyrën si fëmija e sheh veten.
6. “Unë po sakrifikoj shumë për ty”
Prindërimi përfshin sakrifica, por fëmijët nuk duhet të rriten me ndjenjën e fajit që ekzistojnë. Kjo fjali krijon presion emocional dhe ndjesinë se fëmija i ka “borxh” prindit jetën e tij. Studimet tregojnë se rritja me faj kronik lidhet me vetëvlerësim të ulët.
7. “Më lër rehat”
Çdo prind ka nevojë për hapësirë, por mënyra si kërkohet është shumë e rëndësishme. Në vend të kësaj, mund të thuhet: “Mami/Babi ka nevojë për pak pushim.” Kështu, fëmija nuk e përjeton refuzimin si personal.
8. “Nuk kam kurrë kohë për veten time”
Kjo është një barrë emocionale që nuk i takon fëmijës. Nëse një prind ndihet i mbingarkuar, kjo është diçka që duhet zgjidhur mes të rriturve. Fëmijët nuk duhet të ndihen si pengesë në jetën e prindërve të tyre.
9. “Boll bëre pyetje”
Pyetjet e pafundme janë shenjë kureshtjeje dhe zhvillimi. Edhe kur lodhin, ato janë mënyra e fëmijës për të kuptuar botën. T’i mbyllësh gojën një fëmije kur pyet, do të thotë t’i mbyllësh edhe dëshirën për të mësuar.
10. “Nuk më intereson”
Kjo është një nga fjalitë më të dhimbshme që mund t’i thuash një fëmije. Çfarëdo që ai po ndan me ty është e rëndësishme për të. Kur i thua “nuk më intereson”, i mëson se mendimet dhe emocionet e tij nuk kanë vlerë dhe kjo është plagë që zgjat.
