Në thellësi të qenies njerëzore ekziston një etje e pashuar për kuptim. Ne nuk mund të pranojmë që jeta të jetë thjesht një varg ngjarjesh të rastësishme duam t’i japim çdo gjëje një arsye, një qëllim, një shpjegim që ta bëjë ekzistencën tonë të ketë sens. Njeriu është, ndoshta, e vetmja qenie që nuk duron të jetojë “pa arsye”.
Nevoja për kuptim, themeli i jetës njerëzore
Që nga momenti kur fillojmë të mendojmë, kërkojmë një “pse”. Pse ndodh kjo? Pse unë? Pse jeta është kështu? Kjo etje për kuptim nuk është dobësi, por pasqyra e vetëdijes sonë. Pa një qëllim, njeriu ndihet i humbur; pa një kuptim, çdo sukses zbrazet, çdo dhimbje bëhet e padurueshme. Ne nuk kemi nevojë vetëm për të jetuar kemi nevojë të dimë pse po jetojmë.
Kuptimi si dritë në errësirë
Në momentet e vështira, kërkimi për kuptim bëhet edhe më i fortë. Kur përballemi me humbjen, dhimbjen apo pasigurinë, ne pyesim veten: “Çfarë mësimi fshihet këtu?”. Kështu, kuptimi bëhet mënyra jonë për të mbijetuar. Ai na jep forcë të vazhdojmë, edhe kur nuk kemi përgjigje. Edhe në errësirë, njeriu e kërkon dritën sepse në momentin që një dhimbje merr kuptim, ajo pushon së qeni thjesht dhimbje dhe kthehet në mësim.
Iluzioni i kontrollit
Nganjëherë, kërkimi për kuptim është mënyra jonë për t’u ndier të sigurt në një botë të paparashikueshme. Ne duam të besojmë se gjithçka ndodh për një arsye, sepse ideja e rastësisë na frikëson. Por ndoshta jeta nuk ka gjithmonë shpjegime të qarta – dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron bukuria e saj. Nuk ka nevojë ta kuptojmë çdo gjë; ndonjëherë mjafton ta ndiejmë.
Kuptimi si akt krijimi
Në fund, kuptimi nuk është diçka që e gjejmë, por diçka që e krijojmë. Ai lind nga mënyra si i lexojmë përvojat tona, nga mënyra si dashurojmë, si falim, si e shndërrojmë dhimbjen në forcë. Secili prej nesh e ndërton kuptimin e vet, si një artist që pikturon jetën me ngjyrat që ka.
Të kërkosh kuptim do të thotë të kërkosh vetveten. Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse njerëzimi s’ka pushuar kurrë së pyeturi, së medituari, së besuari. Sepse në fund, kuptimi është fryma që e mban shpirtin gjallë ai që i jep peshë çdo frymëmarrjeje dhe bukuri çdo dite që jetojmë me vetëdije.
