Heshtja shpesh na tremb sepse sjell boshllëk, vetmi, frikë dhe plagë të së kaluarës që kemi përzgjedhur t’i mbajmë të fshehura pas zhurmës së jashtme. Por a e kemi vërtet kuptuar gjithçka që heshtja mund të na ofrojë?
Hipim në makinë dhe ndezim radion. Mbërrijmë në shtëpi dhe ndezim televizorin. Dëgjojmë muzikë në telefon ndërsa bëjmë dush, këndojmë ose thjesht mendojmë. Heshtja na frikëson dhe e shmangim atë në mijëra mënyra. Boshllëku që sugjeron mungesa e zhurmës na shqetëson; dhe për shkak të kësaj frike, shpesh humbasim mundësi të rëndësishme. Ndoshta, sikur të kuptonim vlerën e heshtjes, nuk do ta iknim më prej saj si një armiku të padukshëm. Kur ishte hera e fundit që qëndruat vërtet i heshtur? Kur ndjetë mungesën e plotë të çdo stimulli të jashtëm dhe të brendshëm? Për shumicën e njerëzve, kjo duket pothuajse utopike — një gjendje e pamundur për t’u arritur dhe për t’u mbajtur. Disa e konsiderojnë madje rrezik të ndjejnë heshtjen. Por pse ndodh kjo? Dhe çfarë mund të bëjmë për ta përballuar?
Jemi të frikësuar nga heshtja
Ky fenomen është i dukshëm çdo ditë. Rrethojmë veten me pajisje teknologjike që na japin stimulim vizual dhe dëgjimor. Nuk i përdorim ato vetëm për argëtim; ato janë pjesë e çdo aktiviteti të përditshëm. Gatuajmë, pastrojmë, ushqehemi ose ushtrojmë, gjithnjë me zhurmën e pranishme. Edhe kur kalojmë kohë me të tjerët, edhe në rastësi të shkurtra, preferojmë të flasim për të mbushur boshllëkun, edhe kur nuk kemi çfarë të themi. Por edhe kur duket se gjithçka është e heshtur, ne shpesh kthehemi tek zhurmat e brendshme. A ju ka ndodhur ndonjëherë që, ndërsa përpiqeni të flini në qetësinë e natës, mendja juaj vazhdon të udhëtojë nga e kaluara në të ardhmen, duke ju mbushur me mendime të pakëndshme? Ky është vetëm një mekanizëm për të shmangur heshtjen e së tashmes.
Pse na frikëson heshtja?
Sepse nuk njihemi. Heshtja na detyron të takohemi me veten tonë. Ikim prej saj sepse ikim nga pjesët e brendshme që nuk duam t’i shohim: frikërat, plagët dhe dëshirat e papërballuara. Heshtja na bën të dëgjojmë zërin tonë të brendshëm, shpesh një britmë që kemi varrosur për vite me radhë nën zhurmën e botës. Ne nuk e njohim veten sepse nuk kemi qenë kurrë vërtet vetëm. Heshtja na tregon pjesët e errëta që kemi injoruar, dhe kjo gjeneron ankth, zemërim të shtypur, vetmi dhe boshllëk. Por këto janë thjesht pjesë e jona — pjesë që kërkojnë të njihen dhe të pranohen.
Sepse nuk jemi mësuar me të
Nuk jemi tërësisht fajtorë. Rritemi në një shoqëri që na shpërqendron dhe na largon nga vetvetja. Vetënjohja, meditimi dhe zhvillimi personal shpesh duket se i përkasin një pakice, kur në të vërtetë janë të domosdoshme për të gjithë. Heshtja stigmatizohet: shohim të tjerët që heshtin dhe menjëherë supozojmë se janë të zemëruar, të mërzitur ose të tërhequr. Por ajo nuk duhet të jetë kaq e frikshme.
Praktikoni heshtjen
Heshtja është një dhuratë që na ndihmon të lidhemi me vetveten, të përballojmë frikërat dhe të shërojmë plagët tona. Na jep mundësinë të zbulojmë dëshirat dhe mendimet tona të vërteta, të rimarrim forcën dhe zërin tonë. Kur mëson të pranosh dhe të duash veten, nuk ka vend tjetër që krahasohet me këtë bashkim me veten. Vetëm ti mund të mbushësh boshllëqet e tua, të shërosh plagët dhe të përballosh frikërat. Vetëm ti mund të punosh drejt ëndrrave dhe qëllimeve të tua.
Pse të kesh frikë të jesh me veten? Jepi vetes një mundësi, sepse do të zbulosh sa shumë të ka munguar vetja gjatë gjithë kësaj kohe.
