Janar 2007, një mëngjes i zakonshëm në një stacion metroje në ëashington D.C.. Njerëzit nxitojnë për në punë, kafe në dorë, sytë te ora. Askush nuk ndalet për muzikë.
Në mes të kësaj zhurme urbane, një burrë hap kutinë e violinës dhe nis të luajë. Jo diçka të thjeshtë, por një nga kompozimet më të vështira të Johann Sebastian Bach. Muzika është e pastër, e ndërlikuar, e bukur. Tingujt mbushin hapësirën.
Për 45 minuta ai luan pa ndalur.
1,097 persona kalojnë pranë tij.
Shumica as që e ngadalësojnë hapin.
Disa hedhin një vështrim të shpejtë.
Pothuajse askush nuk ndalet.
Në fund?
Vetëm 7 persona ndalen realisht për të dëgjuar.
27 të tjerë hedhin ndonjë monedhë.
Shuma totale: 32 dollarë.
Por ja e vërteta që ndryshon gjithçka.
Ai nuk ishte një muzikant i zakonshëm.
Ishte Joshua Bell, një nga violinistët më të mëdhenj në botë.
Vetëm dy net më parë, ai kishte performuar në një sallë koncertesh në Boston. Biletat ishin shitur të gjitha, mbi 100 dollarë secila. Publiku e dëgjoi në heshtje të plotë.
E njëjta muzikë.
I njëjti artist.
I njëjti instrument. Një violinë Stradivarius me vlerë 3.5 milionë dollarë.
E vetmja gjë që ndryshoi ishte vendi.
Ky ishte një eksperiment social i realizuar nga The ëashington Post, për të testuar një pyetje të thjeshtë: a e njohin njerëzit talentin e jashtëzakonshëm kur shfaqet në një ambient të zakonshëm?
Përgjigjja ishte e qartë.
Konteksti ndryshon gjithçka.
Në një sallë koncertesh, ai ishte një gjeni.
Në metro, ishte thjesht zhurmë në sfond.
Ky eksperiment tregon një të vërtetë: madhështia nuk shpallet gjithmonë vetë. Ndonjëherë, ajo kalon pa u vënë re, thjesht sepse ndodhet në vendin e gabuar, në momentin e gabuar.
Dhe ndoshta kjo është pyetja:
Sa herë kemi kaluar pranë diçkaje të jashtëzakonshme… pa e kuptuar?
/tiranapost
