Kur Titaniku u nis për udhëtimin e tij të parë fatal në prill të vitit 1912, ishte anija më e madhe, më luksoze dhe më e përparuar teknikisht që kishte lundruar ndonjëherë në det.
Termocentrali i saj mund të prodhonte më shumë energji sesa një termocentral mesatar i qytetit të asaj kohe, dhe midis ambienteve ishin banjo turke, një pishinë dhe – madje edhe në klasin e tretë – një nga akomodimet më të mira të disponueshme në det, raporton RTS.
Tani, 114 vjet pasi anija goditi një ajsberg dhe u fundos në Atlantikun e Veriut, planet dhe vizatimet teknike të përdorura për ta ndërtuar atë do të vihen në dispozicion të publikut për herë të parë.
Ato janë pjesë e qindra mijëra planeve dhe dokumenteve të anijeve që po bëhen gjerësisht të disponueshme.
Titaniku – së bashku me anijet e saj simotra, Olimpikun dhe Britannikun – u projektua në departamentin e vizatimeve të kantierit detar Harland and Wolf në Belfast, dhe dizenjot dhe vizatimet janë ende në arkivat e ish-kantierit detar.
Arkivi mbahet në Muzeun Folklorik të Ulsterit dhe vihet në dispozicion nga Muzetë Kombëtare të Irlandës së Veriut.
Kur u fundos Titaniku?Më shumë se 1,500 njerëz vdiqën kur Titaniku u mbyt në udhëtimin e tij të parë në vitin 1912.
Anija goditi një ajsberg gjatë rrugës nga Southampton për në Nju Jork dhe u fundos brenda pak orësh. Historia e fundosjes më vonë u bë një sukses i madh dhe një nga filmat më të vlerësuar në histori, me protagonistë Leonardo DiCaprio dhe Kate Winslet.
View this post on Instagram A post shared by RTÉ News (@rtenews)
Edhe pse anija kishte mjaftueshëm varka shpëtimi për të përmbushur rregulloret detare të kohës, kapaciteti i tyre ishte i mjaftueshëm vetëm për gjysmën e pasagjerëve në bord natën që u fundos.
Anija kishte gjithashtu një sërë ndarjesh të papërshkueshme nga uji dhe mund të mbetej mbi ujë edhe nëse katër prej tyre do të shpërthenin.
Këto karakteristika sigurie bënë që Titaniku të konsiderohej nga shumë njerëz si “i pafundosshëm”.
Pas përplasjes me ajsbergun, u çanë pesë ndarje të papërshkueshme nga uji, gjë që çoi në animin gradual të tij dhe më pas në fundosje.
Mbetjet e anijes u zbuluan në fund të oqeanit në vitin 1985 nga një ekip i udhëhequr nga Dr. Robert Ballard. Ndodhet në një thellësi prej rreth katër kilometrash, rreth 600 kilometra larg bregdetit të Newfoundland, Kanada.
Përveç planeve për Titanikun, arkivi përmban edhe plane për anijet simotra të saj.
