Ishte një nga ato momente kur ndihesh i gjallë dhe i hutuar njëkohësisht. Pata seks të mrekullueshëm me menaxheren time—një grua që gjithmonë e kam admiruar për zgjuarsinë, qetësinë dhe autoritetin e saj.
Gjithçka ndodhi natyrshëm, pa plane, pa premtime.
Vetëm dy njerëz që për një çast harruan rolet dhe rregullat.
Por sapo dera u mbyll dhe realiteti u kthye, mendimet filluan të rëndojnë. Nuk ishte faji apo pendesa ajo që më pushtoi, por frika.
Frika se një lidhje e rastësishme, sado e bukur të ishte, mund të kthehej në një hije mbi punën time.
Se një keqkuptim, një ndryshim humori, ose thjesht fundi i asaj që nisi pa emër, mund të dëmtonte karrierën për të cilën kam punuar kaq gjatë.
Tani ec në korridoret e zyrës me të njëjtën fytyrë profesionale, por me një sekret që më rreh në kraharor.
Çdo takim, çdo email, çdo shikim i shkurtër më kujton se sa e brishtë është vija mes dëshirës dhe pasojës. Dhe pyes veten: a ia vlejti? Apo disa kënaqësi, sado të mrekullueshme, e kanë çmimin e tyre të padukshëm?
