Disa histori nuk tregohen lehtë, jo sepse janë të turpshme, por sepse zbulojnë një anë tënden që nuk e njeh mirë as vetë. Kjo është një prej atyre rrëfimeve — një moment i shkurtër, i zjarrtë dhe i paplanifikuar, që la më shumë pyetje sesa përgjigje. Nuk ka emra, nuk ka premtime, vetëm një natë që ende ndjek mendimet e një gruaje.
Rrëfimi
E dija që po e bëja për veten time, jo për të. Dhe pikërisht kjo e bëri kaq të rrezikshme.
Nuk e mbaj mend saktë si nisi — një shikim pak më i gjatë se ç’duhej, një buzëqeshje që nuk kërkonte leje. Ishte ai lloj kontakti që të zgjon diçka të fjetur, një pjesë tënden që ke kohë pa e dëgjuar. Nuk pyeta për emrin e tij menjëherë. Nuk doja detaje që mund të më ndalonin.
Kur u afruam, gjithçka ishte e mbushur me tension — jo prekje të shpejta, por pritje. Ndjesia se po thyeja një rregull që askush nuk ma kishte vendosur, veç vetes. Nuk ishte romantike, por ishte intensive. Për disa orë, nuk isha “ajo që duhet”, por “ajo që dëshiron”.
Në mëngjes, realiteti u kthye bashkë me dritën. Nuk kishte dramë, vetëm heshtje dhe një ndjenjë të dyfishtë: kënaqësi dhe faj. U largova pa kthyer kokën, por mendja ime nuk më la rehat gjithë ditën.
Tani pyes veten: a ishte thjesht nevojë fizike, apo po mbuloja diçka më të thellë? Dhe pse, edhe pse nuk dua ta shoh më, ende e ndiej praninë e atij momenti?
Përgjigjja e psikologes
Ajo që përjetove nuk është aq e rrallë sa mendon — dhe nuk të bën as të pamoralshme, as të “humbur”. Takimet e rastësishme shpesh nuk kanë të bëjnë vetëm me seksin, por me kontrollin, lirinë dhe rikthimin e ndjesisë së dëshirës personale.
Fakti që nuk kërkove detaje dhe nuk ndërtove vazhdim tregon se ishe e vetëdijshme: doje momentin, jo lidhjen. Ndjenja e fajit që erdhi më pas është zakonisht shenjë e konfliktit mes asaj që dëshiron dhe asaj që mendon se “duhet” të dëshirosh.
Pyetja kyçe nuk është pse ndodhi, por çfarë të mungon aktualisht në jetën tënde. Nëse ishte thjesht një çlirim i shëndetshëm dhe nuk po e përdor si arratisje të vazhdueshme, nuk ka arsye të ndëshkosh veten. Por nëse këto momente po bëhen mënyra jote për të shmangur vetminë, mërzinë apo zhgënjimin emocional, atëherë ia vlen të ndalesh dhe të reflektosh.
Dëgjo veten, jo turpin. Dëshira është pjesë e identitetit, jo armik i tij. E rëndësishme është të dish pse po e kërkon dhe çfarë po të mëson për veten.
