Një pauzë e vogël mund të na ndihmojë të ruajmë qetësinë, kufijtë personalë dhe marrëdhëniet me njerëzit përreth.
Të lidhura
None found
Jo çdo pyetje kërkon një përgjigje të menjëhershme. Të presësh pak nuk do të thotë të shmangësh bisedën; shpesh fjalët e para dalin nga emocioni dhe jo nga mendimi i kthjellët.
Kur ndihemi të lënduar, të zemëruar, të frikësuar ose të shtyrë nga presioni, rrezikojmë të themi diçka për të cilën mund të pendohemi pas pak minutash. Disa sekonda reflektim mund t’i ulin emocionet dhe të na ndihmojnë të japim një përgjigje më të matur.
“A mund të ma premtosh?”
Një premtim i kërkuar me ngulm mund të kthehet në një përgjegjësi që, po ta mendonim me qetësi, ndoshta nuk do ta pranonim. Kjo është veçanërisht e rëndësishme kur bëhet fjalë për para, punë, udhëtime ose vendime që kërkojnë kohë dhe energji.
Nëse nuk ka nevojë të përgjigjemi aty për aty, mund t’i shqyrtojmë më parë mundësitë dhe të kuptojmë nëse e duam vërtet atë angazhim. Shprehje të tilla si “Më duhet pak kohë të mendohem” ose “Do të të përgjigjem pasi ta shqyrtoj” janë krejtësisht të pranueshme.
“Sa fiton?”
Pyetjet mbi të ardhurat mund të prekin drejtpërdrejt hapësirën tonë private. E njëjta vlen edhe për çështje që lidhen me shëndetin, marrëdhëniet, familjen ose planet personale.
Afërsia me dikë nuk i jep atij automatikisht të drejtën të dijë çdo detaj të jetës sonë. Përballë një pyetjeje tepër personale nuk jemi të detyruar të sajojmë arsye apo shpjegime. Mund të themi thjesht: “Do të preferoja të mos flisja për këtë”.
“Kush ka të drejtë?”
Kur dy njerëz janë në konflikt dhe ne ndodhemi mes tyre, kjo pyetje nuk ka gjithmonë një përgjigje të thjeshtë. Dëgjimi i vetëm njërës palë mund të krijojë përshtypjen se e njohim të gjithë ngjarjen, ndërsa personi tjetër mund ta ketë përjetuar situatën në një mënyrë krejt tjetër.
Marrja e menjëhershme e anës së dikujt mund të na fusë pa dashje në një konflikt që nuk na përket. Më e arsyeshme është të presim qetësimin e gjakrave dhe të dallojmë faktet nga interpretimet personale.
Nuk është detyra jonë të gjykojmë marrëdhëniet e të tjerëve. Në shumë raste, roli më i dobishëm është të dëgjojmë me vëmendje, pa vendosur menjëherë se kush është fajtor dhe kush ka të drejtë.
“Çfarë mendon tani për mua?”
Në një moment të qetë, kjo pyetje mund të nxisë një bisedë të sinqertë. Por gjatë një përplasjeje, ajo mund ta përkeqësojë situatën. Një person i zemëruar ose i lënduar mund të nxjerrë nga goja fjalët më të ashpra që i vijnë në mendje, dhe ato mund të mbeten gjatë në kujtesë edhe pasi zemërimi të kalojë.
Në vend të një sulmi si “Ti je gjithmonë kështu”, është më e dobishme të shprehemi me fjalinë “Më lëndoi ajo që ndodhi”. Kështu vëmendja përqendrohet te një sjellje konkrete dhe te pasojat emocionale të saj, jo te karakteri i personit tjetër.
Megjithatë, duhet dalluar pushimi i shëndetshëm nga heshtja që përdoret si ndëshkim. Disa minuta largësi mund të ndihmojnë në qetësimin e situatës, ndërsa shpërfillja e qëllimshme dhe e zgjatur është diçka krejt tjetër.
“Dhe çfarë të tha atëherë?”
Është normale të duam të dimë më shumë, sidomos kur një njeri i afërt na rrëfen një ngjarje. Por fakti që e kemi dëgjuar një informacion nuk do të thotë se kemi të drejtë ta ndajmë me të tjerët.
Kur dikush na beson një çështje personale, ajo nuk bëhet automatikisht histori që mund t’ua tregojmë të tjerëve. Para se të përcjellim një rrëfim, duhet të pyesim veten: “A më takon mua ta tregoj këtë histori?” Nëse përgjigjja është jo, zgjedhja më e mençur është ta mbajmë për vete. Besimi kërkon kohë për t’u ndërtuar, por mund të shkatërrohet nga një fjali e vetme.
Ndonjëherë heshtja është zgjedhja më e mençur
Të jesh i mençur nuk do të thotë të kesh gjithmonë një përgjigje të gatshme. Mençuria mund të shfaqet edhe në aftësinë për të kuptuar kur duhet të presim dhe të mos flasim menjëherë.
Një pauzë prej disa sekondash mund të na kursejë një premtim që nuk e dëshirojmë, një shprehje të rëndë të thënë në nerva, përfshirjen në një mosmarrëveshje që nuk është e jona ose zbulimin e një sekreti që na është besuar.
Kur dikush pret një përgjigje të menjëhershme, mos kini frikë të ndaloni për pak. Një “Më lër të mendohem” mund të jetë shumë më i vlefshëm se një përgjigje e shpejtë, për të cilën më vonë mund të pendoheni.
