Ka disa momente në historinë e kulturës që kapërcejnë kohën dhe kthehen në legjenda urbane, të cilat vazhdojnë të analizohen edhe pas dekadash. Një nga këto ngjarje u shënua në maj të vitit 1962, kur ylli absolut i kinematografisë botërore, Marilyn Monroe, ngjiti skenën e “Madison Square Garden” në Nju Jork për t’i kënduar “Happy Birthday” Presidentit të Shteteve të Bashkuara, John F. Kennedy.
Ajo që supozohej të ishte thjesht një pjesë e një mbrëmjeje gala për mbledhjen e fondeve të Partisë Demokrate, u shndërrua në një nga shfaqjet më ikonike dhe më të përfolura të shekullit të XX-të, duke ushqyer për vite me radhë thashethemet mbi një romancë të mundshme mes tyre.
Një performancë që la pa fjalë audiencën
Monroe erdhi në këtë aktivitet mes shumë pikëpyetjesh, pasi xhirimet e filmit të saj të fundit po zvarriteshin dhe shëndeti i saj ishte tashmë i brishtë. Megjithatë, kur ajo hoqi pallton prej gëzofi të bardhë duke zbuluar një fustan të ngushtë me ngjyrë mishi, të mbuluar nga 2,500 kristale të qepura me dorë, salla e mbushur me 15,000 të pranishëm mbeti pa frymë.
Mënyra se si ajo interpretoi këngën e thjeshtë të ditëlindjes, me një zë të ngadaltë dhe sensual, bëri që performanca të hynte menjëherë në histori.
“Tani mund të tërhiqem nga politika pasi m’u këndua ‘Happy Birthday’ në një mënyrë aq të ëmbël dhe të pastër,” do të deklaronte me shaka vetë Presidenti Kennedy, kur u ngjit në skenë menjëherë pas interpretimit të aktores.
Fustani që theu çdo rekord
Përtej impaktit politik dhe kulturor të kohës, kjo ngjarje la gjurmë të pashlyeshme edhe në historinë e modës dhe ankandeve. Fustani i famshëm i krijuar nga stilisti Jean Louis, i cili ishte aq i ngushtë saqë duhej të qepej direkt mbi trupin e Marilyn-ës përpara se ajo të dilte në skenë, u shit vite më vonë në ankand për vlerën rekord prej 4.8 milionë dollarësh.
Vetëm pak muaj pas asaj nate magjike në Nju Jork, në gusht të vitit 1962, Marilyn Monroe do të ndërronte jetë në rrethana tragjike, duke e bërë këtë performancë njërën prej daljeve të saj të fundit të mëdha publike. Sot, interpretimi i saj mbetet i fiksuar në celuloid si simboli i një epoke ku shkëlqimi i Hollivudit dhe pushteti i Uashingtonit u kryqëzuan në mënyrën më magjepsëse të mundshme.
