Që para se foshnjat e tyre të lindin, burrat përjetojnë ndryshime të forta hormonale që ndikojnë ndjeshëm në sjelljen e tyre me pasoja direkte për mirëqenien e fëmijës.
Pas intervistave me ekspertë dhe studimeve të shumta, përfundimi është i thjeshtë: atësia i ndryshon burrat në mënyra të ngjashme me mënyrën si mëmësia i ndryshon gratë. Sa më i përfshirë të jetë një baba në kujdesin ndaj fëmijës, aq më të thella janë këto ndryshime. Kjo tregon se babai përkujdesës nuk është një fenomen modern, por një tipar i rrënjosur thellë në biologjinë tonë.
Rënia e testosteronit
Studimet tregojnë se burrat që bëhen baballarë kanë nivele më të ulëta të testosteronit krahasuar me ata pa fëmijë. Sa më shumë kohë kalojnë duke u kujdesur për foshnjat, aq më shumë bie ky hormon. Edhe ata që flenë pranë fëmijëve kanë nivele më të ulëta.
Kjo shihet si një mënyrë që trupi i përgatit për kujdes prindëror: më pak agresivitet, më shumë përkushtim. Madje, rënia e testosteronit lidhet me reagime më të ndjeshme ndaj të qarave të foshnjës dhe me një përfshirje më të madhe në rritjen e tyre.
Interesant është fakti se këto ndryshime nisin që gjatë shtatzënisë, jo vetëm pas lindjes.
Hormoni i dashurisë
Një tjetër element kyç është oksitocina, e njohur si “hormoni i dashurisë”. Ajo nuk rritet vetëm tek nëna, por edhe tek babai, sidomos kur mban foshnjën në krahë, luan apo kalon kohë me të.
Sa më shumë ndërveprim me fëmijën, aq më shumë rritet oksitocina, duke krijuar një cikël pozitiv: babai bëhet më i përfshirë dhe lidhja forcohet gjithnjë e më shumë.
Edhe hormone të tjera si prolaktina dhe vazopresina ndryshojnë, duke ndikuar në lidhjen emocionale dhe përkushtimin ndaj fëmijës.
Një “adoleshencë e dytë” për trurin
Studiuesit kanë zbuluar se truri i baballarëve ndryshon fizikisht. Ai përshtatet me rolin e ri, njësoj si gjatë adoleshencës, kur përballemi me sfida dhe përvoja të reja.
Sa më e fortë të jetë lidhja emocionale me fëmijën dhe sa më shumë të përfshihet babai, aq më të mëdha janë këto ndryshime në tru.
Shkencëtarët besojnë se çdo njeri ka një kapacitet të lindur për kujdes prindëror, që aktivizohet kur krijohen kushtet e duhura.
Madje, studimet tregojnë se baballarët që janë kujdestarë kryesorë zhvillojnë zona të trurit të ngjashme me ato të nënave.
Pse ka rëndësi kjo
Këto zbulime kanë pasoja të rëndësishme edhe për shoqërinë. Përfshirja e baballarëve që në fillim, gjatë shtatzënisë dhe pas lindjes, forcon lidhjen me fëmijën dhe përmirëson mirëqenien e gjithë familjes.
Nënat që kanë partnerë aktivë raportojnë shëndet më të mirë mendor, ndërsa fëmijët e baballarëve të përfshirë rezultojnë më të shëndetshëm në afatgjatë.
