Fëmija juaj mund t’i ketë pëlqyer bizelet dhe fasulet javën e kaluar. Por tani jo më. Çfarë i bën ata të këmbëngulin papritur duke thënë: “Nuk më pëlqen“?
Sipas organizatës gjermane të shëndetit “Netzwerk Gesund ins Leben“, prindërit nuk kanë pse të shqetësohen për momentin. Sjellja tekanjoze ndaj ushqimit, e cila i bën shumë prindër t’i cilësojnë fëmijët e tyre si “nazeli me ushqimin“, shfaqet shpesh rreth moshës 2-vjeçare.
Deri atëherë, shumica e fëmijëve janë të hapur ndaj shijeve të reja, provojnë ushqime të panjohura dhe janë të gatshëm të hanë gjithçka që të rriturit kanë në pjatat e tyre.
Megjithatë, pas kësaj moshe, shpesh fillon një fazë gjatë së cilës fëmijët e kufizojnë ushqimin e tyre në vetëm disa ushqime të përzgjedhura ndoshta vetëm bukëza të kripura, banane dhe makarona pa salcë. Ju mund t’i nxitni të provojnë diçka të re, por ata përgjigjen prerazi se nuk duan.
Shpesh nuk ka arsye për t’u shqetësuar
Sipas organizatës, kjo mund të ndodhë për një sërë arsyesh. Ndonjëherë, është vërtet shija e panjohur ose një teksturë e re ajo që e bën fëmijën tuaj ta refuzojë ushqimin.
Mund të jetë gjithashtu dëshira për të pohuar pavarësinë e tyre, gjë që është tipike në këtë moshë.
Sipas organizatës, gjatë kësaj faze prindërit, në përgjithësi, nuk kanë pse të shqetësohen se fëmija i tyre nuk po ha mjaftueshëm ose nuk po merr sasinë e nevojshme të lëndëve ushqyese. “Nëse fëmija juaj refuzon disa ushqime për njëfarë kohe, ai do të ngopet me ushqime të tjera.“
Nënat dhe baballarët duhet të kenë besim se, në planin afatgjatë, kureshtja, mësimi gradual me ushqimet e reja dhe kënaqësia e të ngrënit do të mbizotërojnë te fëmija i tyre. Faza e të qenit tekanjoz me ushqimin zakonisht përfundon vetvetiu.
Nxitja e dashurisë për ushqimin
Në përgjithësi, prindërit mund të sigurohen që të nxisin kureshtjen dhe dashurinë për ushqimin. Për shembull, duke provuar mënyra të ndryshme të përgatitjes së ushqimeve që nuk pëlqehen më. Ndoshta specat e gatuar kanë një shije „të çuditshme“, por fëmijët mund t’i hanë përsëri kur u ofrohen të pagatuar.
Fëmijëve duhet t’u lejohet gjithashtu ta zbulojnë ushqimin përmes të gjitha shqisave: duke e parë, nuhatur dhe prekur – lejojuni të gjitha këto mundësi.
Së fundi, prindërit dhe kujdestarët duhet të marrin parasysh shembullin që u japin fëmijëve të tyre kur bëhet fjalë për zakonet e të ushqyerit. Nëse ju pëlqen të hani ushqime të caktuara, mund të prisni që edhe fëmijët tuaj të jenë më të gatshëm t’i provojnë ato.
Mos u tundoni të përdorni marifete, bindje me ngulm apo detyrim, pasi këto rrallë ndihmojnë dhe madje mund ta përkeqësojnë sjelljen ndaj ushqimit. “Fëmija vendos vetë se çfarë dëshiron të provojë“, thotë organizata. Synoni të tregoni durim, qetësi dhe pranim.
Kur duhet të shqetësoheni?
Në disa raste, të ushqyerit në mënyrë tekanjoze mund të bëhet shkak për shqetësim. Shenjat paralajmëruese mund të përfshijnë refuzimin e plotë të ushqimeve të ngurta, mungesën e shenjave të urisë te fëmija, përpjekjet për të vjellë ose mbytjen gjatë ngrënies, si dhe humbjen e një sasie të konsiderueshme në peshë.
Nëse përzgjedhja tepër e kufizuar e ushqimeve vazhdon për javë apo edhe muaj dhe fillojnë të shfaqen shenja të mungesës së lëndëve ushqyese, prindërit duhet të konsultohen me një pediatër./DPA News
