Opinionisti Agim Vuniqi ka kometuat dituatën aktuale politike në vend.
Për “Bota sot”, vlerëson se kriza aktuale në LDK lidhet me përplasjen mes udhëheqjes së Abdixhikut dhe një grupi prej gjashtë deputetësh, të cilët refuzuan të votojnë kandidatin konsensual Bekim Sejdiu.
Sipas tij, Abdixhiku ka bërë kompromise për zhbllokimin institucional, ndërsa pengesa kryesore tani vjen nga përçarjet brenda grupit parlamentar të LDK-së.
“Thelbi i një prej krizave më të mëdha të brendshme dhe institucionale në historinë e fundit të LDK-së, pasqyrohet qartë nga përplasja mes legjitimitetit të kryetarit, disiplinës partiake dhe parimeve të demokracisë së brendshme. Refuzimi publik i gjashtë deputetëve (Avdullah Hoti, Hykmete Bajrami, Arben Gashi, Armend Zemaj, Kujtim Shala dhe Janina Ymeri) për të mos votuar kandidatin konsensual Bekim Sejdiu, pavarësisht mbështetjes unanime që ai mori nga Kryesia e LDK-së, nxjerr në dritë disa argumente të rëndësishme.
Zhveshja e Abdixhikut nga përgjegjësia e bllokadës
Ky zhvillim dëshmon se kryetari i LDK-së, Lumir Abdixhiku, ka bërë kompromise të mëdha politike për të zhbllokuar ngërçin institucional në Kosovë, madje duke u tërhequr nga çdo post qeveritar apo kërkesë për udhëheqje partiake të Presidencës. Veprimi i tij për të arritur një marrëveshje me Albin Kurtin për një emër jopartiak e pozicionon atë si një lider konstruktiv. Fakti që bllokada vjen nga brenda grupit parlamentar tregon se pengesa e vërtetë për ndërtimin e institucioneve pas cikleve të njëpasnjëshme zgjedhore (2025 dhe 2026) nuk ishte udhëheqja e partisë, por fraksioni i brendshëm i gjashtë deputetëve (Avdullah Hoti, Hykmete Bajrami, Arben Gashi, Armend Zemaj, Kujtim Shala dhe Janina Ymeri)”, tha ai.
Vuniqi thekson se kundërshtimi i vazhdueshëm i gjashtë deputetëve ndaj vendimeve të partisë po dobëson autoritetin e Kryesisë dhe të Abdixhikut. Sipas tij, refuzimi i marrëveshjes mund ta zhvendosë fajin nga VV-ja te LDK-ja dhe, në rast të zgjedhjeve të reja, mund t’i japë Vetëvendosjes avantazh politik.
Paradoksi i deputetit kundër partisë dhe thirrjet për “Këshill të Përgjithshëm”
Në teori dhe praktikë parlamentare, vota kundër vijës partiake ndodh, por kur kundërshtimi bëhet sistematik dhe bllokon vendime jetike për shtetin, ngrihet pikëpyetja legjitime Pse garohet nën stemën e një partie politike nëse nuk respektohet vullneti i shumicës së saj? Kërkesa e vazhdueshme e këtij grupi për mbledhjen e Këshillit të Përgjithshëm për çdo vendim operacional e minon drejtpërdrejt rolin e Kryesisë dhe Kryetarit.
Nën standardet e një partie moderne, nëse Kryetari i ka mbijetuar me sukses sfidave të brendshme dhe votave të mosbesimit (si Kuvendi i Jashtëzakonshëm i korrikut 2026 ku ai rikonfirmoi legjitimitetin), vendimet e strukturave ekzekutive duhet të jenë të detyrueshme për grupin parlamentar.
Amnistimi i Vetëvendosjes (VV) dhe rreziku i zgjedhjeve të katërta
Nga pikëpamja strategjike, duke refuzuar marrëveshjen, ky grup deputetësh po e zhvendos fajin për dështimin e procesit nga Lëvizja Vetëvendosje – e cila ka pasur vonesat dhe taktikat e saj në këtë proces – drejt vetë LDK-së. Nëse vendi shkon në zgjedhje të reja (të katërtat në më pak se dy vite), faturën e krizës dhe të lodhjes së sovranit do ta paguajë sërish opozita, duke i dhënë VV-së një kartë të fortë elektorale për të kërkuar fajtorin te “sabotatorët” brenda LDK-së”, shprehet ai.
Në përfundim, Vuniqi e sheh LDK-në në një udhëkryq: ose të vazhdojë me përçarjet e brendshme, ose të ndërmarrë reforma dhe të forcojë disiplinën partiake.
Sipas tij, në rast zgjedhjesh të reja, gjashtë deputetët duhet të përballen me peshën e tyre reale politike jashtë listës së LDK-së.
E ardhmja e grupit rebel dhe pastrimi i listave
“Ultimatumi i Abdixhikut që këta gjashtë deputetë të dorëzojnë mandatet tregon se durimi politik ka arritur fundin. Në demokracitë e konsoliduara perëndimore, deputetët që dalin hapur kundër vendimeve ekzistenciale të strukturave drejtuese përjashtohen ose nuk përfshihen më në listat zgjedhore të radhës. Nëse vendi shkon në zgjedhje të jashtëzakonshme, zgjidhja e vetme për të ruajtur kohezionin e LDK-së është:
Ose largimi i tyre nga listat zyrtare të LDK-së, duke mos u lejuar të kapitalizojnë votat mbi logon e partisë që e kundërshtojnë.
Ose detyrimi i tyre për të garuar si listë e mëvëshme apo subjekt i ri, që të masin peshën e tyre reale politike përballë elektoratit tradicional të LDK-së.
Kjo situatë dëshmon se LDK është në një udhëkryq ku duhet të zgjedhë midis mbajtjes së një “uniteti të rremë” që e mban peng partinë, ose reformimit të dhimbshëm përmes vendosjes së disiplinës së fortë partiake për të garantuar që vendimet e shumicës të jenë absolute” – përfundoi ai .
