Me tingujt e kambanave dhe frenat që kërcisnin, një tren me ushtarë mbërriti në qytetin e vogël të drurëve White River, në Ontario, më 24 gusht 1914. Teksa doli në platformë për të shtrirë këmbët, togeri Harry Colebourn pa një pamje të pazakontë, një këlysh ariu të zi, jo më shumë se shtatë muajsh, të lidhur me një litar nga një gjahtar që kërkonte dikë që ta blinte.
Tek ushtari kanadez 27-vjeçar, gjahtari gjeti blerësin e tij. I lindur në Birmingham të Anglisë, Colebourn i kishte dashur gjithmonë kafshët dhe në moshën 18-vjeçare emigroi në Kanada për të studiuar kirurgji veterinare. Pasi u diplomua në Kolegjin Veterinar të Ontarios në vitin 1911, u vendos në Uinipeg dhe filloi punë në Departamentin e Bujqësisë. Kur shpërtheu Lufta e Parë Botërore, ai ishte ndër të parët që u regjistrua në ushtri.
Gjatë ndalesës së shkurtër, gjahtari i shpjegoi se kishte vrarë nënën e këlyshit, por nuk kishte mundur ta vriste edhe atë. Colebourn e bleu këlyshin për 20 dollarë dhe e quajti “Uinipeg”, ose shkurt “Uini”, sipas qytetit ku ishte vendosur.
Uini shkon në luftë
Gjatë stërvitjes në Valcartier, Quebec, Uini u tregua një shoqëruese besnike. Colebourn e stërviti me mollë dhe qumësht të kondensuar, ndërsa ajo flinte nën krevatin e tij dhe e ndiqte kudo si një këlysh qeni. Ajo u bë maskota e dashur e regjimentit dhe pozonte për fotografi me ushtarët.
Në fillim të tetorit, Colebourn hipi në një transport ushtarak drejt Anglisë, duke marrë edhe Uinin me vete. Pas disa javësh stërvitjeje, ai mori urdhër të nisej për në Frontin Perëndimor, një vend aspak i përshtatshëm për një ari. Më 9 dhjetor 1914, ai e çoi Uinin në kopshtin zoologjik të Londrës, i cili sapo kishte hapur një hapësirë të re për arinjtë. Ai premtoi se do ta kthente në Kanada sapo të përfundonte lufta, duke shpresuar se kjo do të ndodhte brenda pak muajsh.
Por lufta nuk përfundoi shpejt. Colebourn e përjetoi nga afër tmerrin e masakrave dhe vetëm për pak shpëtoi kur një predhë shpërtheu disa metra larg tij. Si oficer veterinar, ai kryente një shërbim jetik duke mbrojtur kuajt nga sëmundjet dhe duke i ndihmuar të shëroheshin nga plagët e marra në fushën e betejës. Sa herë që merrte leje, vizitonte Uinin në Londër. Ajo kishte mbetur po aq e butë sa më parë, aq e zbutur, saqë fëmijët lejoheshin të hynin në hapësirën e saj, të hipnin mbi shpinën e saj dhe ta ushqenin me dorë.
Kur lufta më në fund përfundoi në nëntor 1918, Colebourn u ribashkua me Uinin, por në fund nuk mundi ta merrte me vete në Kanada. Ai e kuptoi se ajo nuk i përkiste më vetëm atij, por edhe banorëve të Londrës. Pas një përshëndetjeje të fundit, ai u kthye në Uinipeg, ku hapi një klinikë të vogël për kafshët.
A.A. Milne takon frymëzimin e tij
Ndër fëmijët që u magjepsën nga Uini ishte një djalë i vogël me emrin Christopher Robin Milne, i cili i kërkonte vazhdimisht të atit, shkrimtarit A.A. Milne, ta çonte në kopshtin zoologjik. Atje, Christopher Robin e ushqente ariun e butë me lugë të mbushura me qumësht të kondensuar dhe e përqafonte fort. Ai u lidh aq shumë me Uinin, saqë e quajti arushin e tij prej pelushi “UiniPu”, duke bashkuar emrin e ariut me një nofkë që i kishte vënë një mjellme të cilën e ushqente çdo mëngjes.
Kafshët prej pelushi të Christopher Robinit, mes tyre Piglet, Eeyore, Kanga, Roo dhe Tigger, u bënë frymëzim për veprën më të qëndrueshme të të atit. A.A. Milne, i cili tashmë ishte një dramaturg dhe romancier i suksesshëm, e solli për herë të parë Uini Punë në jetë në përmbledhjen e tij poetike të vitit 1924. Më pas erdhën përmbledhjet e dashura me tregime UiniPu (1926) dhe The House at Pooh Corner (1928). Ashtu si Colebourn, edhe Milne kishte shërbyer në Luftën e Parë Botërore, dhe Pylli i qetë prej 100 Akrash u ofronte lexuesve një strehë të mirëpritur larg tmerreve të luftës, të cilat ishin ende të freskëta në kujtesën e tyre.
Uini ngordhi në vitin 1934, në moshën 20-vjeçare. Vdekja e saj u bë lajm në të gjithë botën, një homazh i denjë për ariun me jetën e jashtëzakonshme që frymëzoi një prej klasikëve më të dashur të letërsisë për fëmijë.
