Edhe pse Elton John nuk ka pasur nevojë të provojë vërtet aftësitë e tij si një nga kompozitorët më të mirë në botë, ai pranoi se asnjë nga këngët e tij nuk do të jetë në gjendje ta rrëzojë këngën “We Are the Champions” të Queen.
Nga ana tjetër, ishte e lehtë t’i vendosje në të njëjtën kategori si Queen ashtu edhe John gjatë viteve 1970.
Ndërsa të dy artistët anonin nga ana magjepsëse e rock and roll-it, secili prej tyre kishte një qasje shumë më të sofistikuar ndaj muzikës sesa një grup mesatar rock-u. Ata kishin rrënjë blues, por disa nga veprat e tyre më të mira mund të qëndronin përkrah kompozimeve klasike në kompleksitetin e tyre, shkruan revista Farout .
Kjo ndjenjë e përbashkët madhështie është një arsye pse krahasimet midis tyre ishin pothuajse të pashmangshme.Të dy dinin si ta ndërtonin një këngë në diçka më të madhe se jeta, por iu afruan idesë nga këndvështrime emocionale krejtësisht të ndryshme.
Ndërsa Elton shpesh mbështetej te rrëfimi i historive dhe melodia, Queen lulëzoi në shkallë dhe spektakël. Është ky ndryshim që e bëri “We Are the Champions” kaq unike – më pak një këngë dhe më shumë një përvojë të përbashkët të projektuar për t’u kënduar nga mijëra njerëz.
Në të njëjtën kohë, Xhoni nuk e pa kurrë veten në të njëjtën dritë si artistët glam rocker që erdhën pas tij. Ai e modeloi veten sipas këngëtarëve dhe kompozitorëve si James Taylor dhe Carole King, dhe donte që muzika e tij të pasqyronte atë lloj saktësie artizanale.
Me fjalë të tjera, imagjinoni Paul Simonin i cili i pëlqen kostumet me shkëlqim – dhe jeni diku afër.
Sigurisht, kjo nuk do të thotë që Xhoni ishte snob kur bëhej fjalë për atë që shkruante. Ai ishte i gatshëm të merrte rreziqe në çdo album dhe kur filloi të punonte për “Philadelphia Freedom”, ishte pothuajse një sfidë për veten e tij – të shihte nëse mund të shkruante versionin e tij të himnit sportiv për ekipin e tenisit të Billie Jean King me të njëjtin emër.
Është ende një këngë e mirë, por larg këngës tipike motivuese që shumica e njerëzve do të kërkonin. Ka pjesë që funksionojnë, por duke qenë se është ende e bazuar në piano, shumica e vendeve do të preferonin të luanin diçka nga Led Zeppelin.
Në fakt, “Saturday Night’s Alright for Fighting” tregon se çfarë mund të bëjë shumë më mirë Xhoni, por kjo akuzë është zbutur ndjeshëm këtu.
Edhe pse John u përpoq, ai pranoi humbjen në krahasim me atë që Freddie Mercury mund të bënte me një këngë të tillë, duke i thënë The Guardian: “We Are The Champions nuk mund të mposhtet: është aq i mirë në atë që bën, sa çdo sport mund ta përdorë. Queen e kishte atë treg plotësisht nën kontroll, gjë që është qesharake sepse Freddie Mercury e urrente sportin – ai nuk dinte asgjë për të.”
Por a duhet ta njohësh vërtet mirë sportin për të shkruar diçka si “Ne Jemi Kampionët”? Mund të ndihmojë nëse je tifoz futbolli, por edhe nëse dikush është më pak i aftë në fushë, të gjithë e dinë se si është të kapërcesh pengesat në një situatë që dukej e humbur para se të fillonte.
Dhe nuk ka provë më të mirë të pranimit të humbjes nga John sesa performanca e tij e asaj kënge në Live Aid.
“Philadelphia Freedom” është ende një këngë e mirë, në prag të të qenit e shkëlqyer, por “We Are the Champions” është një këngë që do t’i bëjë turmat të ngrihen në këmbë në stadium sa herë që fillon të luhet.
