Ajo që duhej të ishte një triumf i inxhinierisë gjermane dhe një dëshmi e luksit transatlantik, u shndërrua brenda 34 sekondave në një ferr të vërtetë zjarri. Më 6 maj 1937, anija ajrore “LZ 129 Hindenburg”, krenaria e flotës gjermane, u shkatërrua plotësisht gjatë tentativës për ankorim në stacionin ajror Lakehurst, duke marrë jetën e 36 personave.
Kronika e një katastrofe të shpejtë
Anija ajrore, me një gjatësi prej 245 metrash – pothuajse sa tre fusha futbolli – ishte mbushur me mbi 200,000 metër kub hidrogjen, një gaz tejet i ndezshëm. Ndërsa po afrohej drejt shtyllës së ankorimit në mes të një moti të paqëndrueshëm me rrufe, një flakë e papritur shpërtheu në pjesën e pasme të mjetit.
Bota e mësoi tmerrin përmes zërit të mbytur nga emocionet të gazetarit Herbert Morrison, i cili po raportonte drejtpërdrejt:
“Po përfshihet nga flakët… kjo është e tmerrshme… po rrëzohet mbi shtyllën e ankorimit… Oh, njerëzimi dhe të gjithë pasagjerët!”
Kjo thirrje dëshpëruese u bë simboli i tragjedisë, duke kapur momentin kur 97 personat në bord (36 pasagjerë dhe 61 anëtarë ekuipazhi) u përballën me vdekjen. Mrekullisht, 62 prej tyre mbijetuan duke u hedhur nga dritaret ndërsa anija digjej mbi kokat e tyre.
Pse u dogj Hindenburgu?
Edhe sot, pas gati nëntë dekadash, shkaktari ekzak i shkëndijës mbetet subjekt debatesh. Megjithatë, shumica e ekspertëve bien dakord për një teori kryesore: Një rrjedhje hidrogjeni e kombinuar me elektricitetin statik nga stuhia që po kalonte, krijoi shkëndijën që ndezi gazin; Hindenburgu ishte projektuar për të përdorur helium (gaz jo i ndezshëm), por për shkak të embargos amerikane ndaj Gjermanisë naziste, inxhinierët u detyruan të përdornin hidrogjenin e rrezikshëm.
Fundi i një ëndrre
Përpara kësaj ngjarjeje, anijet ajrore konsideroheshin e ardhmja e udhëtimeve ndërkombëtare. Hindenburgu kishte dhoma gjumi luksoze, një sallon pritjeje dhe madje edhe një piano prej alumini. Megjithatë, pamjet filmike të katastrofës, të shpërndara në mbarë botën, shkatërruan besimin e publikut te kjo teknologji.
“Tragjedia e Lakehurst-it nuk ishte vetëm humbja e një mjeti fluturues; ishte vdekja e menjëhershme e industrisë së zeplinëve,” shprehen historianët e aviacionit.
Pas kësaj dite, vëmendja e industrisë u zhvendos përfundimisht drejt avionëve me krahë të fiksuar, duke i lënë “gjigantët e ajrit” si një kapitull nostalgjik, por të mbyllur, të historisë njerëzore. Sot, një memorial i thjeshtë në Lakehurst shënon vendin ku ranë flakët e fundit të Hindenburgut, duke na kujtuar brishtësinë e ambicies njerëzore përballë forcave të natyrës.
